Hoofdstuk twintig
Paranormale gaven
 
Paranormale gaven zijn het resultaat van energieën en deelzielen. Verschillende mensen beschikken over verschillende soorten paranormale gaven die het resultaat zijn van andere types van deelzielen en energieën. Ikzelf beschik over energieën en deelzielen die ervoor zorgen dat ik het onderbewustzijn kan waarnemen en dat ik een bepaald inzicht heb over hoe het onderbewustzijn in elkaar zit en hoe de dingen werken. Ik kan ook van elke paranormaal begaafde persoon zien wat er in het onderbewustzijn verantwoordelijk is voor de paranormale gaven.  Ik beschik daarnaast ook over energieën en deelzielen die de materie van de patronen kunnen vernietigen. Wanneer ik met iemand persoonlijk contact heb, (doordat deze persoon bij mij is of via de telefoon), dan plaatsen deze energieën en deelzielen zich automatisch bij deze persoon en breken er patronen af. Wanneer ik op afstand werk op mensen, dan plaats ik patronen van een aantal mensen naast elkaar op een afstand voor mij (ik kan een patroon plaatsen waar ik het wil hebben, ik hoef het me enkel voor te stellen en het gebeurt), ik geef opdracht aan mijn deelzielen om op de patronen te werken (ik denk gewoon dat ze een straling moeten produceren), en mijn deelzielen zenden vanop een afstand een straling naar de patronen.
 
Tijdens de zelfbehandeling, als mensen aan mij denken en vragen: ‘zend mij energie’, dan leggen mijn energieën contact met het onderbewustzijn van de persoon. Mijn energieën en deelzielen zijn bij deze persoon ze en werken iop de patronen in.
 
Als persoon A aan persoon B denkt, dan zijn de energieën of patronen van persoon A bij persoon B of op een korte afstand van persoon B.  Veronderstel dat persoon A liefde voelt voor persoon B, dan is de energie ‘liefde’ bij persoon B fysiek aanwezig. Ofwel is deze energie op een korte afstand van persoon B aanwezig.  Veronderstel dat persoon A haat voelt voor persoon B, dan is het patroon ‘haat’ bij persoon  B of op een afstand van persoon B aanwezig.
Als twee mensen tegelijk aan elkaar denken (je denkt bijvoorbeeld aan iemand en die belt je op datzelfde moment op), dan leggen energieën van de twee personen contact met elkaar. Zo werkt telepathie. 
 
 
Een geschiedkundig voorbeeld van een paranormaal genezer is Raspoetin, de Russische heler die 100 jaar geleden leefde en die aan het keizerlijk hof belandde en controle had over de dodelijke bloedziekte van de kroonprins.
 
 
Geschiedkundige informatie over Raspoetin
 
Gedurende de jaren dat Raspoetin aan het keizerlijk hof verbleef, konden ooggetuigen, inclusief dokters, vaststellen dat hij over een buitengewone genezende kracht beschikte met betrekking tot de kroonprins en zijn dodelijke ziekte, hemofilie. Raspoetins mysterieuze gave om Alexei te genezen overtuigde tsarina Alexandra dat Raspoetin door God was gezonden. Voor haar was hij het antwoord op haar gebeden tot God om haar zoon te redden.
 
Reeds in 1900 was Raspoetin bekend in heel Oost-Rusland als een soort van geloofsheler of ‘strannik’, of zwervende bedelmonnik. Men zei ook dat Raspoetin de toekomst kon voorspellen, en dat hij gebeurtenissen voorspelde die zich maanden later voordeden. En ook dat hij helderziende was, waarbij hij gebeurtenissen die zich elders afspeelden kon waarnemen. Velen beweerden zijn gaven persoonlijk ervaren te hebben. Er ging ook het gerucht dat Raspoetin een vreemde invloed had op anderen. Mensen vertelden dat ze zich verplicht voelden om dingen te doen wanneer ze zich in zijn aanwezigheid bevonden, iets wat de meeste sceptici aan een vorm van hypnose toeschrijven.
 
Een voorval dat gebeurde in 1912 is het best bekende voorbeeld. De kroonprins had zich ernstig gekneusd en was aan het doodbloeden. De dokters die waren opgeroepen om hem te verzorgen konden niets doen, en de jongen bevond zich gedurende een aantal dagen in deze toestand. Toen Raspoetin bij het bed van de kroonprins werd geroepen, ging hij met zijn handen over de jongen, sprak hem kort toe en zei dat hij beter was. En, volgens de vele dokters en sceptici die dit bijwoonden, genas de jongen.
 
In oktober 1912, toen de tsaar en zijn familie in hun buitenverblijf in Spala waren, viel Alexei op de rand van een badkuip. Hij was gewond en bloedde, en hij had verschrikkelijke pijn. De dokters konden niets voor hem doen, en Alexandra bleef tien dagen zonder te slapen bij zijn bed. Er werd een tekst opgemaakt om de dood van de kroonprins aan te kondigen. De tsarina was wanhopig en stuurde een telegram naar Raspoetin. Raspoetin antwoordde: “God heeft je tranen gezien, heb geen verdriet, het kleintje zal niet sterven”. Binnen enkele uren na de  ontvangst van dit telegram, was het bloeden gestopt en Alexei herstelde vanaf dat moment.

 
Verklaring en analyse van de paranormale gaven van Raspoetin aan de hand van foto’s.

Op een foto wordt het onderbewustzijn van een mens of een dier gekopieerd. Daardoor kunnen mensen met paranormale gaven foto’s aanvoelen. Meestal maakt men dan via een foto contact met de persoon en voelt men de persoon zoals die op dat moment is. Als ikzelf een foto aanvoel, dan pik ik het onderbewustzijn (de patronen, de energieën en de deelzielen) op die op de foto gekopieerd zijn.

 
 
 
 
 


1) Op de hoogte zijn van gebeurtenissen die zich elders voordoen.
 
Raspoetin had deelzielen die met hem communiceerden, die hem informatie meedeelden over zaken die elders aan het gebeuren waren.  Raspoetin voelde dit aan als dat hij de dingen gewoon wist.  Ofwel kreeg hij spontaan indrukken over dingen door. Ofwel kreeg hij indrukken door op het moment dat hij iets wou weten of op het moment dat hij aan iets dacht.
De deelzielen bij Raspoetin hadden contact met deelzielen van andere mensen. Raspoetins deelzielen kregen de informatie van wat er elders aan het gebeuren was door van deelzielen die bij mensen hoorden die zich op die andere plaatsen bevonden of die bij mensen hoorden waarover hij iets wou weten.
 
 
2) Gestuurd worden in het leven.

Dit is niet iets dat vermeld staat in verslagen over Raspoetin, maar iets wat ik zelf op de foto’s gevoeld heb.
 
Er is een deelziel die hem stuurt in zijn dagelijkse bezigheden: hij krijgt ingevingen, hij krijgt het gevoel dat hij dit of dat moet doen.  Het is een deelziel die hem door het leven leidt en hem de juiste richting uitstuurt. Wanneer hij zich een doel stelt of iets wil, dan zal deze deelziel hem helpen om dit doel te bereiken door hem in de juiste richting te sturen en de juiste dingen op zijn pad te brengen. Indien wat hij wil bereiken niet goed is voor hem, zal de deelziel niet helpen of krijgt hij een gevoel alsof hij tegengewerkt wordt. De deelziel zal in dat geval proberen een remmende factor te zijn en ervoor te zorgen dat de dingen moeilijk lopen. Zodat hij uiteindelijk zoveel mogelijk in de juiste richting gestuurd wordt.

 
3) De toekomst voorspellen
 
Er is een deelziel die de toekomst kent en die hem informatie doorgeeft. Raspoetin ervaart dit als dat hij de dingen weet.

Bij sommige mensen zijn er –zoals bij Raspoetin – deelzielen aanwezig die de toekomst kennen. Helderzienden hebben maar contact te leggen met deze deelzielen en ze krijgen informatie door. Soms richten helderzienden zich op een aanwezigheid, een energie die ze in hun buurt waarnemen en als hun gids beschouwen en ze krijgen ze daar informatie van door. Ofwel anders krijgen ze indrukken door of weten ze gewoon dingen. Vandaar dat helderzienden de term gebruiken dat ze ‘dingen doorkrijgen’, waarbij ze dan denken dat de informatie van gidsen of engelen of goddelijke kanalen komt. Heel veel helderzienden zijn niet zo goed, en krijgen soms juiste indrukken door naast veel foutieve, maar er zijn ook helderzienden die gewoon goed zijn.
 
 
4) Genezen van ziektes
 
Raspoetin had een deelziel die hem aangaf wat er met iemand scheelde, zodanig dat hij bij een ontmoeting met de zieke onmiddellijk wist wat er aan de hand was. Hij wist ook onmiddellijk wat hij moest doen. Hij had daardoor een enorm inzicht in het menselijk lichaam ontwikkeld, zonder dat hij onderwezen was in de studie van het menselijk lichaam of in de geneeskunde. Raspoetin was trouwens niet zeer intelligent.
 
Hij had een deelziel die hem informatie gaf hoe hij dingen moest aanpakken, hij wist gewoon wat hij moest doen. Deze deelziel had kennis over hoe het lichaam functioneert en over de scheikundige processen in een lichaam. Deze deelziel had ook inzicht in kruiden en bestanddelen die het lichaam konden helpen. Deze deelziel gaf Raspoetin tips welke producten hij kon gebruiken. Raspoetin wist gewoon hoe je geneeskundige verzorging doet en hij wist welke middelen hij kon gebruiken om mensen te helpen om te genezen. Deze deelziel gaf hem ook door waar hij bepaalde kruiden kon vinden (bijvoorbeeld in welk bos). Raspoetin ervoer dit als dat hij wist dat hij naar het bos moest om een kruid te zoeken, en hij wist ook welke richting hij uit moest, en hij herkende het kruid was toen hij het zag. Hij wist ook hoe hij de kruiden moest bewerken en hoe hij de kruiden moest toepassen. Hij deed alles automatisch op de juiste manier.
 
Hij deed zijn werk als heler, dus mensen genezen, met veel liefde, echt om te helpen en niet uit winstbejag.
 
Diezelfde deelziel, in combinatie met een groep van andere deelzielen, kon een bijzonder krachtige energie produceren die inwerkte op de zieke persoon (de deelzielen bevinden zich rond een heler en richten zich op de zieke persoon).
Raspoetin kon deze energie ook op afstand naar iemand sturen, hij hoefde maar aan iemand te denken, zich op hem te concentreren en hem te willen genezen, en de energie verplaatste zich naar de zieke persoon.
Deze energie gaf energie aan de zieke persoon waardoor deze zich krachtiger en energieker voelde, zich gesterkt voelde. Deze energie had de capaciteit van warmte in zich (letterlijk fysieke warmte), en deze warmte had een invloed op de cellen in het lichaam van de zieke persoon. Een bepaalde energie die in de cellen aanwezig is – waarvan het bestaan mogelijk nog niet door de wetenschap werd ontdekt – werd hierdoor aangevuld. De cellen hebben deze energie nodig om goed te functioneren. Deze energie is de brandstof die de cel doet draaien, de motor achter de processen in de cel. Door een overvloedige aanwezigheid van deze energie in de cel kunnen scheikundige processen zich sneller voltrekken en kan het lichaam sneller genezen. De cellen werden op deze manier van nieuwe brandstof voorzien om scheikundige processen uit te voeren.
 
Raspoetin had een andere deelziel ter zijner beschikking die tot in het kleinste detail kennis had van het lichaam en van de scheikundige processen en scheikundige stoffen in het lichaam. Deze deelziel kon vanuit zichzelf elke mogelijke scheikundige stof produceren, en ze kon op celniveau stoffen aan het lichaam van de zieke persoon toevoegen en ze kon op celniveau welke scheikundige bewerking dan ook in gang zetten en ze kon ingrijpen in elke aan de gang zijnde scheikundige bewerking, door scheikundige stoffen en energie aan de cel toe te voegen.
 
Dit doet me denken aan God die het menselijk lichaam creëert, die  deze deelziel doet mij daar werkelijk aan denken.  Raspoetin had werkelijk buitengewone gaven, waarvan ikzelf alleen maar onder de indruk kon zijn toen ik de foto’s aan het voelen was.
 
Raspoetin had ook nog andere energieën die iemand krachtiger en energieker maakten en hielpen bij het genezingsproces. Dit is een andere energie dan degene die ik hierboven al beschreven heb en die uitging van deelzielen. Het waren energieën die zieke mensen algemeen voedden waardoor ze krachtiger werden en die het genezingsproces bevorderden.
 
Raspoetin had nog een andere energie ter zijner beschikking die de cellen van het lichaam voedden, nog op een andere manier dan ik al beschreven heb. Een energie die de cellen ondersteunde, die kracht gaf aan de cellen, die vitaliteit aan de cellen gaf.
 
 
5) Hij kon andere mensen zijn wil opleggen
 
Raspoetin had een energie die ervoor zorgde dat hij gezag uitstraalde, dat mensen hem aanvoelden als een zeer krachtige en overweldigende persoonlijkheid. Het was een energie die zich over de mensen heen sloot, en hen willoos maakte tegenover hem, en die hen alles deed doen wat hij wou. Ze hadden het gevoel dat hij hun meester was en dat ze hem moesten gehoorzamen. Ze waren ineens bereidwillig om te doen wat Raspoetin wou. Alle verzet was weg en ze zagen de logica en de juistheid in van wat hij wou.
Ze werkten mee zolang deze energie actief was en deze energie was actief zolang Raspoetin het doel dat hij vooropgesteld had in gedachten hield. Die energie was actief zolang Raspoetin geconcentreerd was op wat hij wou bereiken.
Er waren ook deelzielen die zich op mensen plaatsten en die hen het gevoel gaven dat ze Raspoetin moesten gehoorzamen. Dit gebeurde automatisch zodra hij iets wilde.

Raspoetin wist zelf niet wat deze situaties veroorzaakte, hij stelde alleen vast dat hij maar iets te willen had en dat mensen gewillig meewerkten. Hij dacht dat het een goddelijke kracht was die de weg voor hem baande. 
Deze energie kwam alleen in actie als wat er mee bereikt werd goed was voor het algemeen belang. Als Raspoetin bijvoorbeeld wilde dat een groep arme mensen geholpen werden, dan zouden gegoede mensen heel gewillig hun beurs openen, terwijl ze dat zonder de hulp van de energieën en deelzielen van Raspoetin niet zouden gedaan hebben.
Als Raspoetin iets wilde die puur zijn eigenbelang betrof, dan traden de energieën niet in werking. Alleen als wat hij wilde ook goed was voor anderen, trad de energie in werking.
 

Andere kenmerken
 
Raspoetin was een heel liefdevol en energiek persoon. Hij had heel veel energieën rond zich die voor ‘liefde’ stonden.
Hij was zeer begrijpend voor andere mensen. Hij had medelijden met anderen en wou helpen. Hij was zeer godsvruchtig. Hij leefde voor zijn medemens en hij had het beste voor met iedereen. Hij was er voor anderen en anderen konden altijd op hem rekenen. Hij bad veel voor de genezing van anderen, en hij besefte niet dat zijn deelzielen zoals ik die beschreven heb en zijn eigen energieën van liefde en kracht op dat moment op de zieke persoon inwerkten.
Hij dacht dat hij zijn resultaten aan zijn gebed te wijten waren. Hij dacht dat er een goddelijke kracht buiten hem voor de genezing zorgde.
Hij zou overal naar toe gereisd zijn naar waar hij dacht dat God hem stuurde om mensen te helpen en te genezen. Hij voelde zich geleid naar plaatsen waar er hulp nodig was, hij dacht dat die leiding van God kwam, terwijl die leiding eigenlijk van zijn deelzielen kwam.
 
Hij was niet zeer intelligent en zal geen kei geweest zijn in het begrijpen van allerlei dingen, maar hij had deelzielen die hem kennis over het lichaam gaven. Daardoor had hij een groot inzicht in het menselijk lichaam zonder bijzonder intelligent te zijn.
Hij kon slechts traag en moeizaam denken en moeizaam redeneren. Hij kon heel veel dingen niet begrijpen en hij kon ingewikkelde dingen niet begrijpen, maar hij had een ongelofelijke liefde in zich.
 
Hij had de wil om te helpen, hij werd het onmiddellijk gewaar als er iets scheelde bij mensen, als ze een of ander probleem hadden, hij had een alertheid daarvoor. Als iemand het moeilijk had, op welke manier dan ook, was hij daar en stond hij klaar om te helpen. Hij voelde het ook op afstand aan als er iets scheelde, en hij trok er naartoe waar hij dacht dat er problemen waren.
Hij voelde het aan dat er ergens een probleem was, alsof hij het bij wijze van spreken rook. Dit gebeurde op basis van energieën bij hem die de toestand bij andere mensen in zich konden opnemen (ook op afstand) waarvan hij zich dan bewust werd. Daarnaast was er ook een deelziel die hem ingaf dat er ergens een probleem was. Hij voelde dus aan dat er ergens een probleem was op basis van zijn energieën die het probleem in zich opnamen en aan hem doorgaven en door een deelziel die hem ingaf dat er ergens een probleem was.
 
Hij wist wat de houding van een ander naar hem toe was, hij wist of mensen hem mochten of niet (ondanks de schijn van het tegengestelde). Hij voelde ongeveer elke stemming van een ander, wist steeds wat er in een ander omging. Dit was op basis van energieën en van deelzielen die dit oppikten.
 
Hij kon heel boeiend vertellen, hij kon de mensen in zijn ban houden. Hij kon mensen aan zijn lippen geplakt houden, urenlang. Hij kon mensen begeesteren. Mensen hadden een veilig en geborgen gevoel bij hem en het gevoel dat alles nu in orde zou komen.
 
Hij had een enorm uithoudingsvermogen waar het lichamelijke pijn betrof.  Hij was in staat om lichamelijke pijn te dragen als geen ander. Hij had een energie die hem deze kracht gaf.
Als het al te erg werd, traden er energieën in werking die de pijn stilden en die kracht aan zijn lichaam toevoegden.
Hij had een enorm uithoudingsvermogen voor lichamelijke inspanning op basis van nog een andere energie.
 
Hij had energieën van mentale kracht, een enorme wilskracht. Hij had een enorme sterke wil om iets te bereiken.
Hij had heel veel moed, een heel sterk doorzettingsvermogen, een buitengewone mentale kracht om door te gaan.  Een mentale kracht die zo groot was dat ze in uiterste omstandigheden controle over zijn lichaam kon overnemen. Als hij bijvoorbeeld lichamelijk uitgeput was, kon zijn mentale kracht zijn lichaam nog dwingen om verder te gaan.
Hij had steeds grote plannen, en beet door tot hij zijn doel bereikt had.
 
 
 
Hoofdstuk eenentwintig
De innerlijke wereld van dieren
 
Een dier is in grote lijnen hetzelfde wezen als een mens. Een dier heeft gevoelens, heeft verlangens. Sommige dieren kunnen denken en redeneren. Op een foto van een dier kan ik zijn geesteswereld waarnemen van het moment van de foto.
 
Een voorbeeld van de geesteswereld van een papegaai
 
 
De papegaai denkt erover na hoe hij zal vliegen, welke richting hij zal uitgaan. Hij denkt aan een prooi die hij wil vangen, en waar zijn beste kansen liggen om deze prooi te vangen. Hij denkt erover na waar hij het beste naartoe zou vliegen. Hij kent de streek en hij heeft een overzicht in zijn hoofd van de streek. Hij weet waar de velden zijn en waar de weiden zijn en waar hij water kan vinden. Hij weet wat er rechts van hem is, rechts is er een groep van bomen. Links zijn er weiden en is er water. De velden zijn vóór hem.

Van de bomen weet hij dat ze rechts van hem zijn, en ik kan dat weten voelen. Van de weiden, het water en de velden heeft hij een beeld in zijn hoofd van hoe ze eruit zien, inclusief het gevoel van richting, links en voor hem. Ik kan dat beeld oppikken en ook het gevoel van richting.
Hij voelt zich gelokt naar het water, want hij heeft dorst, en hij zou graag drinken, maar aan de andere kant weet hij dat een prooi zich voor hem bevindt, in de velden. Zijn aandacht is vooral gericht op de velden voor hem.
Hij eet graag, hij is gulzig, hij zou voortdurend willen eten. Als het aan hem lag, zou hij voortdurend willen eten en drinken, dat is zijn geliefkoosde bezigheid.
Hij maakt zich een voorstelling van de verschillende mogelijke prooien die hij zou kunnen vinden. Hij denkt aan een worm en een kever. Ik kan een beeld oppikken van een worm van een vijftal cm lang en een 3 mm breed. Van de kever kan ik een beeld van een plat zwart lichaam met wat pootjes eraan oppikken.   De papegaai bezit ruimtelijk voorstellingsvermogen. Ik kan de beelden oppikken die de papegaai zich vormt.
De kever lust hij niet zo, de worm vindt hij veel lekkerder. Als hij genoeg wormen vindt, zal hij geen kevers eten, hij eet alleen kevers als hij niet anders kan, als er niet genoeg wormen zijn.
Op de grond onder hem is er geen prooi te vinden, hij moet vooruit vliegen, naar de velden, daar kan hij een prooi vinden. Hij rust even, hij is moe en dan zal hij verder vliegen.
Hij heeft een nest, hij heeft nakomelingen, hij is daar verantwoordelijk voor, maar hij maakt er zich niet al te veel zorgen om, want het vrouwelijk dier zorgt ervoor. Hij onttrekt zich wat aan zijn verantwoordelijkheid, hij brengt nu en dan wat voedsel aan, en dan doet hij wat uit de hoogte, zo van, kijk eens wat ik hier meebreng. Hij vindt zichzelf een hele piet als hij al iets aanbrengt. Hij weet dat het vrouwelijk dier heel veel voedsel aanbrengt en zich heel erg inzet, voortdurend heen en weer vliegt om voedsel te vinden voor haar kroost, dus kan hij gerust zijn.

Ze kijkt wel eens boos naar hem als hij ook al eens aankomt vliegen met een magere prooi, maar dat deert hem niet. Hij houdt liever de dikke prooien voor zichzelf, hij eet dan ook zo graag. Alleen als hij teveel voedsel heeft, of als het toch een magere prooi is die hem niet bevalt, of als hij genoeg gegeten heeft, is hij bereid om iets van zijn eigen voedsel af te staan.

Hij heeft ook niet veel zin om voortdurend heen en weer te vliegen en gedreven op zoek te gaan naar voedsel voor zijn kroost. Het zal hem een zorg wezen. Hij doet liever zijn eigen dingen. Hij wil vrij zijn en geen verantwoordelijkheden hebben, hij wil zijn tijd kunnen doorbrengen met vliegen en eten zoeken voor zichzelf.

Als hij met een prooi komt aandragen naar het nest, dan legt hij die in het nest, hij laat het voeden van de jongen aan zijn gezellin over. Hij voelt geen verbondenheid met zijn kroost in het nest. Hij kan zichzelf er niet toe brengen zijn kroost zelf te voeden, (=de voeding in hun bek brengen), daar voelt hij een weerzin voor, dat doet hij niet. Hij voelt geen affiniteit met zijn kroost, ze zijn als vreemden voor hem, hij doet zijn plicht en dat is alles.
 
Hij vliegt zeer graag op grote hoogte in de lucht, hij kan daar uren tijd aan besteden. Hij houdt ervan om heel ver te vliegen. Hij heeft een overzicht van het landschap onder hem als hij vliegt, daar is het waar het voedsel is voor hem, waar de prooien zijn. Hij heeft een grote affiniteit met het landschap onder hem als hij vliegt, omdat hij daar zijn voedsel en zijn water vindt, omdat dat hetgeen is dat hem in leven houdt.

Hij houdt er toch zo van te vliegen, hij overziet de velden als hij vliegt en hij geniet daarvan. Hij heeft een bijzonder gevoel van vrijheid als hij vliegt, hij voelt zich de koning te rijk. Vliegen is naast eten het liefste wat hij doet, hoog en heel snel en dan weer trager, en dan drijven op de lucht. Hij kan daar toch zo van genieten, hij heeft dan zo’n geluksgevoel, vliegen is het ultieme geluk, hij kan er urenlang mee doorgaan. Het gevoel van vrijheid en geluk dat hij dan heeft, daar zijn geen woorden voor.
 
Hij ziet er niet naar uit om thuis te komen bij zijn kroost, hij blijft zo lang mogelijk weg. Nu en dan vliegt hij eens naar het nest met een prooi en dan blijft hij zo lang mogelijk weg.  ’s Avonds wacht hij zo lang mogelijk, tot het bijna donker is om naar het nest te gaan. En dan slaapt hij in de buurt van het nest op een tak van de boom.
De moeder blijft dichter bij het nest. Die zorgt goed voor de kleintjes. Prima, dat is dan voor hem een zorg minder. Ze kijkt wel eens boos naar hem, maar dat trekt hij zich niet aan.

Hij heeft weinig affiniteit met zijn wederhelft, ze kweken (zorgen voor nakomelingen) samen, en dat is alles. Voor de rest hebben ze geen band. Hij voelt weinig genegenheid voor zijn gezellin, hij is soms hard voor haar. Hij toont haar soms duidelijk (door een bepaalde lichaamshouding aan te nemen, borst vooruit, snavel vooruit (denk ik)), dat ze niet veel voor hem betekent.
Hij kweekt ieder jaar met haar, dat is nu eenmaal zo, hij is aan haar gebonden.
 
Zijn kroost kan hem eigenlijk niet veel schelen, hij kent zijn jongen met moeite. Het gebeurt wel eens een van zijn jongen van vorige jaren zijn pad kruist tijdens het vliegen, maar hij wil geen contact hebben, hij vliegt gewoon verder en doet alsof hij zijn jong niet gezien heeft. Hij wil niets met al die jongen te maken hebben, hij vindt het vervelend dat ze er zijn. Hij wil er geen band mee hebben, hij wil ze negeren. Hij voelt geen affectie voor hen en hij wil er niets mee te maken hebben. Voor hem bestaan ze niet.

Hij weet wel dat dit zo niet hoort, en dat de andere papegaaien dit afkeuren, maar hij trekt er zich niets van aan. Hij zou hen toch volgens wat hoort, op zijn minst moeten groeten, en enig contact maken. Maar hij doet wat hij wil, hij trekt zich niets aan van wat de anderen denken.
 
Hij wil zijn eigen leven leiden, zonder zich al te veel van anderen te moeten aantrekken. Hij houdt niet van contact met andere pagegaaien, hij is liever op zijn eentje. Soms zit hij wel in de groep, en dan voert hij het hoogste woord (bepaalde geluiden die hij maakt, heel luid en aanhoudend, om te tonen dat hij de meester is, ik voel daar een gevoel van hoogmoed en het neerkijken op de anderen bij).  Hij wil alle aandacht krijgen, hij wil op de voorgrond komen en hij wil anderen naar achter duwen (figuurlijk).

En dan is hij weer weg, op zijn eentje aan het vliegen, of eten aan het zoeken, en hij blijft zolang mogelijk weg om niet bij de groep te moeten zijn. Hij gaat en staat waar hij wil (bij wijze van spreken), en hij trekt zich van de sociale normen niet veel aan.
 
Hij voelt zich soms nerveus, hij voelt een innerlijke zenuwachtigheid, als hij een prooi in de gaten heeft, en als hij moet wachten tot de prooi in een positie verschijnt zodat hij die kan pakken. En dan schiet hij er naartoe, met een gevoel van innerlijke spanning vanwege het gevaar dat de prooi hem zou kunnen ontsnappen. En als hij de prooi te pakken krijgt, dan triomfeert hij, en dan gaat hij lekker smullen, en dan voelt hij zich zo gelukkig, en geniet hij van het leven.

En dan krijgt hij dorst, en wou hij dat het water onmiddellijk in de nabijheid van het voedsel was. Maar dat is niet zo, en dan moet hij een vliegtocht maken naar het water. En terwijl hij op andere momenten zo graag vliegt, is dit een moment waarop hij met tegenzin vliegt, omdat hij zo hunkert naar het water. Hij zou onmiddellijk willen drinken, en nu moet hij eerst nog een afstand afleggen. Vervelend is dat.

 
Een voorbeeld van de geesteswereld van vier wolven van een roedel
 
 
2de wolf van links, wolf nr2
 
Hij is gelukkig, heeft een goed leven.  Hij (of zij) is goed opgenomen in de groep.  Hij heeft zich een plaats verworven in de groep.  Hij wordt gerespecteerd, hij krijgt zijn deel.  Hij telt evenveel mee als anderen.  Hij wordt niet opzij geduwd, hij wordt niet verstoten.  Hij krijgt gelijke delen van het voedsel als de anderen.  Er is veel voedsel voorradig, er zijn veel kleinere dieren in de omgeving waar ze kunnen op jagen, ze hebben nooit honger.  Ze trekken in groep door het landschap op zoek naar voedsel. 
Als een lid van de roedel een prooi heeft kunnen pakken, wordt dat gedeeld, tenzij het om een klein dier gaat.  Iedereen in de groep krijgt voldoende voedsel.  Als er één wolf is die veel voedsel vangt, dan wordt dit gedeeld met anderen, zodat elk dier genoeg krijgt.
Behalve op zoektocht gaan naar eten, en eten, liggen ze samen in groep op de grond of slapen ze in groep.
Zijn gevoelens tegenover de andere wolven van de roedel: hij is goed bevriend met de wolf rechts van hem (de wolf uiterst links op de foto, wolf nr1).  Hij mag die graag en ze kunnen goed met elkaar opschieten.  Ze spelen dikwijls samen (elkaar licht bijten, spelend vechten).  Ze delen voedsel met elkaar.  Wolf nr1 heeft soms tekort en dan staat hij wat af van zijn deel, hij vindt dat niet erg.  Voor hem is vriendschap belangrijker dan een goed gevulde maag.  Enkel als hij zelf heel veel honger heeft en er niet veel voedsel is, zal hij niet delen met wolf nr1.  Maar zodra hij dan weer zelf genoeg voedsel heeft, zal hij medelijden krijgen met wolf nr1 en zal hij zorgen dat die voedsel krijgt.
Wolf nr1 mankt soms, en kan soms niet goed vooruitkomen.  De andere wolven van de roedel trekken zich daar niets van aan en laten wolf nr1 aan zijn lot over.  Maar hij zorgt voor zijn metgezel.  Als wolf  nr1 niet meekan met de groep en als de anderen al ver vooruit zijn, blijft hij in de buurt van wolf nr1.  Ook al betekent dat dat hij voedsel zal missen.  Dan blijft hij ter plaatse bij wolf nr1 en zoekt hij wat voedsel in de onmiddellijk buurt (kleine dieren) die hij deelt met wolf nr1.  En dan blijven ze samen tot de andere wolven terugkomen. 
Als wolf nr1 moe en uitgeput is en niet meer meekan met de groep, dan kan hij het niet over zijn hart verkrijgen om hem alleen achter te laten en blijft hij bij hem.  Zelfs als dat vasten betekent.  De andere wolven vinden dat goed.  Het kan hen niet schelen.  Soms toont de wolf links van hem (wolf nr3) daar wat misprijzen over (door te grommen) maar dat kan hem niet schelen.
Wolf nr1 is een wolf die van een andere roedel komt en die zich aangesloten heeft bij hun groep.  Wolf nr3 moest die nieuwkomer niet hebben en gromde ernaar, maar hij (wolf nr2) is er naartoe gegaan, en een tijd bij hem gebleven, met wolf nr 3 op afstand grommend.  Maar na een aantal dagen werd wolf 3 onverschilliger en zijn ze zachtjes naderbij gekomen en wolf nr1  kon zonder problemen blijven.  Maar wolf nr 3 heeft wolf nr 1 altijd genegeerd en hem nooit enige achting betoond.  Wolf nr1 wordt aanvaard, maar met terughoudendheid.
Zijn (wolf nr2) gevoel tegenover wolf nr3 is: er is een gevoel van competitie, wolf nr 3 is de baas en is dominant en hij (wolf nr2) volgt en hij kent zijn plaats.  Maar hij is wat jaloers en als hij een kans zou zien om wolf nr3 uit te schakelen, zou hij het niet laten, maar die kans is er niet.  Hij laat niets merken van zijn ware gevoelens tegenover wolf nr3.  Integendeel, hij betoont hem respect (= hij kent zijn plaats), is onderdanig, betoont hem (valse) genegenheid (door zich in rondjes te bewegen naast hem, zich een paar keer rond te draaien naast hem).  Desondanks voelt hij toch wel respect voor wolf nr3 omdat hij de leider is.
Zijn gevoel tegenover wolf nr4: die kent hij niet zo goed, daar trekt hij niet zo mee op, daar is hij wat onverschillig tegenover.  Hij is wel jaloers op wolf nr4 omdat die wat meer achting en aandacht krijgt van wolf nr3 dan hijzelf.  Als wolf nr3 voedsel afstaat, zal wolf nr 4 steeds eerst en meer voedsel krijgen dan hemzelf.  Het verschil tussen hoe hij behandeld wordt door wolf nr3 en hoe wolf nr4 behandeld wordt, is heel subtiel, maar toch merkt hij het.   Het is duidelijk dat wolf nr4 wat wordt voorgetrokken en wolf nr3 meer genegenheid voelt voor wolf nr4 dan voor hemzelf.
 
 
1ste wolf van links, wolf nr1
 
Hij is nieuwsgierig naar wat er achter hem gebeurt, hij hoort een geluid. 
Hij hoort bij de groep, is al wat ouder.  Hij kan zich niet meer zo goed voortbewegen als de anderen en hij vindt niet altijd voedsel.  Hij krijgt de resten van wat de anderen niet opeten.  Als een ander dier klaar is met het eten van zijn vangst, krijgt hij de rest.  Soms eet een wolf maar een klein gedeelte van zijn vangst, en is de rest voor hem.
Hij ligt meestal op een kleine afstand van de andere dieren in de groep.  Dat is omdat zijn rang in de groep wat lager is en hij wat minder rechten heeft.  Voor de rest is hij opgenomen in de groep en heeft hij ongeveer dezelfde rechten als de anderen.
Zijn gevoelens voor wolf nr2: hij wordt door hem geholpen en hij is daar dankbaar voor.  Door de andere wolven wordt hij wat minachtend bekeken en ze negeren hem, maar dat raakt hem niet bijzonder.  Hij heeft één kameraad in de groep (wolf nr2) en dat is voldoende.  Hij trekt het zich allemaal niet erg aan, hij is al heel blij dat hij voedsel heeft (soms wat minder dan de anderen, en hij kan zelf niet altijd veel vangen, maar dat vindt hij allemaal niet erg), en dat hij niet alleen moet dolen en op zichzelf aangewezen is.  Want dat is verschrikkelijk.  Hij is blij dat hij in de groep is opgenomen, en voor de rest is hij met alles tevreden.  Gevoel tegenover wolf nr2: die zorgt voor hem, hij is afhankelijk van hem, dankbaarheid, verbondenheid, liefde, een gevoel van bij elkaar te horen.
Zijn gevoelens voor wolf nr3: die kan hem niet veel schelen, wolf nr3 negeert hem, laat hem soms minachtend wat voedsel over, maar dat raakt hem niet bijzonder.  Wolf nr3 kan hem gestolen worden, hij doet alsof hij hem respecteert, maar in zijn hart is dat niet zo.
Zijn gevoelens voor wolf nr4: die is zo wat een vreemde voor hem, hij heeft daar weinig contact mee, die is altijd in de buurt van wolf nr3, die kan hem gestolen worden.
 
 
2de wolf van rechts, wolf nr3
 
Deze is dominant en agressief.  Hij bedenkt een strategie om aan voedsel te komen.  Hij bedenkt welke richting ze uit moeten om voedsel te vangen.  Hij denkt aan een hol van kleinere dieren waar ze dieren kunnen vangen.  Dit hol is in voorwaartse richting.  Hij denkt ook aan de mogelijkheid rechts van hem.  Daar zijn heel veel holen met veel dieren. 
Hij neemt de leiding als ze jagen.  Hij gaat voorop en de anderen volgen een beetje achter hem.  Als er niet veel voedsel te vangen is of als er maar één hol is, neemt hij de verantwoordelijkheid voor de vangst op zich.  Als hij eten vangt, wordt dat evenredig verdeeld onder de leden van de roedel.  Hij eet eerst een deel van de vangst, en dan eten de anderen.  De wolf uiterst links eet als laatste en als er nog iets over is.
Gevoelens naar de andere wolven toe: ze horen samen, hij kent zijn plaats en de anderen kennen hun plaats, hij voelt respect en verbondenheid voor de wolven naast hem, en kijkt wat neer op de wolf nr1.  Maar hij zal die wolf toch geen kwaad doen en hij zal hem helpen als hij hulp nodig heeft, want de wolf behoort toch tot de groep en dat wordt gerespecteerd.  Hij voelt enkel wat minachting voor deze wolf en hij zal dat ook aan hem laten merken door hem te negeren, (langs hem heen lopen zonder contact te leggen), door te grommen.  Daardoor weet de wolf dat hij zich op zijn plaats moet houden.  Hij zal zijn minachting ook laten merken door ervoor te zorgen dat de rest van het voedsel dat hij gevangen heeft, soms alleen voor de andere wolven bestemd is en dat er niets of niet veel overblijft voor die wolf nr1 overblijft. 
Soms is hij (wolf nr3) beter gestemd en kan hij het goed verdragen dat deze wolf zich te goed doet aan een prooi die hij gevangen heeft.  Als de leden van de groep samen op de grond liggen, kan hij het soms beter tolereren dan anders dat die wolf wat dichter bij hem ligt, en zal hij niet grommen.
 

Wolf uiterst rechts op de foto, wolf nr4
 
Die is uit op voedsel.  Ze is meer op zichzelf gericht en trekt zich van de anderen niet veel aan.  Ze zit wat in haar eigen wereldje en heeft weinig contact met andere wolven.
Ze is vooral bezig met voedsel en met het in de gunst staan van wolf nr3.  Ze heeft een wat slijmerig gedrag naar wolf nr3 toe, om in de gunst te komen.  Ze gaat dicht langs hem lopen (= verbondenheid, wij horen samen), ze gaat hem aaien (met haar kop tegen hem wrijven, dit is een teken van het allergrootste respect voor hem), ze gaat voedsel voor hem zoeken en voor hem neerleggen (hij krijgt haar voedsel, dat is een teken van het allergrootste respect), ze gaat met haar poten over hem heen liggen als ze op de grond liggen te rusten, (weer een teken van het allergrootste respect).  Wolf nr3 tolereert dit laatste van haar, dit zou hij van niet veel anderen tolereren.  Dit is een teken dat hij haar respect voor hem aanvaardt en dat zij door hem ten zeerste aanvaard is.
Ze slijmt wolf nr3 vooral omdat ze uit is op het beste voedsel.  En ze heeft gemerkt dat het werkt, want ze denkt dat ze iets meer bevoorrecht is wat het voedsel betreft t.o.v. de andere wolven.  Ze heeft de indruk dat wolf nr3 haar het snelst laat eten als hij klaar is en haar ook de beste stukken laat.  Ze denkt dat ze gemerkt heeft dat hij haar iets voortrekt t.o.v. de anderen.  Dit is een bewijs dat haar slijmerige houding werkt en dat hij het niet doorheeft dat ze het eigenlijk niet echt meent.  Ze doet dat uitsluitend om meer voedsel te krijgen.
Houding naar wolf nr1: ze beseft met moeite dat hij er is.  Ze is zo met zichzelf bezig en ze zit zo in haar eigen wereldje en ze is zo bezig met veel voedsel krijgen, dat ze met moeite iets merkt van de aanwezigheid van de andere wolven in de roedel.
Houding tegenover wolf nr2: idem, maar  + ze is ook wat jaloers op hem, en ze voelt wat competitie naar hem toe.  Dit heeft alles te maken met het feit dat ze het beste en het meeste voedsel wil krijgen.  Ze is zich iets meer bewust van wolf nr2 dan van wolf nr1 omdat ze met hem in competitie staat voor voedsel.