Voorbeelden van resultaten die kunnen behaald worden met LTA Persoonlijke Ontwikkeling

1. Een reële behandeling

Klik op deze link voor een voorbeeld van een reële behandeling


2.

We nemen een gezin als illustratie van hoe het verkeerd kan lopen

Mia is huisvrouw. Haar zoon Mathias (17) maakt een moeilijke puberteit door. Hij is amper gemotiveerd om te studeren, kan moeilijk leerstof begrijpen en memoriseren, is al tweemaal blijven zitten, is a-sociaal, koppig, agressief en hij kiest steeds voor de 'verkeerde vrienden'. Geen enkele studierichting schijnt hem te bevallen.
Het botert ook helemaal niet tussen Mathias en zijn zus Ilse (14). Als ze samen thuis zijn, maken ze voortdurend ruzie. Ilse is een gevoelig en verlegen meisje dat zich gemakkelijk door iedereen op haar kop laat zitten. Ze is angstig, slaapt slecht en heeft last van astma-aanvallen. Op school doet ze goed haar best, maar voor Frans heeft ze waarschijnlijk weer een herexamen.
Mia's echtgenoot Guy vindt na zijn ontslag moeilijk een vaste baan. Hij schreef zich in in een interimbureau en sleept zich van de ene interim-baan naar de andere. Hij voelde zich altijd al onzeker en lijdt aan faalangst en depressie. Hij drinkt teveel en als hij 's avonds thuiskomt, zakt hij in een zetel en valt voor de TV in slaap. Mia heeft niet veel aan hem. Hij is een echte kniesoor die weinig van z'n vrouw en kinderen kan verdragen.
Mia voelt zich nutteloos, eenzaam en ze slaapt slecht. De financiële onzekerheid, de vraag hoe het verder moet met Mathias, de spanningen tussen de kinderen en de lijdzame houding van haar man maken haar depressief. Er zijn weinig contacten met mensen buiten het gezin. Ze heeft daarenboven al zolang ze zich kan herinneren last van migraine.

Na de behandeling zien we het volgende beeld

Mathias kan beter memoriseren en kan de leerstof gemakkelijker begrijpen. Hij heeft niet meer het gevoel van dom te zijn en hij is gemotiveerd om zijn studies te beëindigen. Hij voelt meer affectie en begrip voor anderen in plaats van op anderen neer te kijken. De waarden van zijn vroegere vrienden die hem zo 'cool' leken, lijken hem nu belachelijk en hij voelt zich nu aangetrokken tot mensen met hogere morele waarden. Hij kan zich gemakkelijk aanpassen en elk spoortje van agressiviteit is verdwenen.
Ilse is opengebloeid tot een zelfzeker, vlot meisje. De astma en de slapeloosheid behoren tot het verleden. De relatie broer-zus is een vriendschapsrelatie geworden. Haar taalgevoel is beter ontwikkeld en de resultaten Frans zijn een stuk de hoogte in.
Guy heeft een vaste baan gevonden die hem zeer goed ligt. Zijn eeuwig gebrek aan zelfvertrouwen en zwaarmoedigheid zijn verleden tijd. Hij voelt dat hij het leven beter aankan. Het drankprobleem is verdwenen en s'avonds na zijn werk heeft hij nog de energie en de inzet om aandacht te kunnen opbrengen voor zijn gezin.
Mia heeft zich geëngageerd in een plaatselijke beweging, waar ze veel voldoening in vindt. Haar echtgenoot heeft meer respect voor haar huishoudelijk werk en geeft haar weleens een complimentje over haar kookkunst, wat haar motiveert om speciale recepten te proberen. Haar levenslust is er met sprongen op vooruit gegaan, ze heeft het roer van het gezin in handen en ze is een steunende kracht voor de leden van het gezin. De migraine behoort tot het verleden.

Nog enkele voorbeelden van mensen die behandeld werden

Maarten: "Ik voel mij veel rustiger en gelukkiger"

«Toen ik over de LTA Persoonlijke Ontwikkeling hoorde was mijn eerste reactie dat er aan mij niets te schaven viel, zegt Maarten. Tot ik eens op een rijtje ging zetten wat ik graag aan mezelf veranderd wilde zien : als onderwijzer was ik verbaal bijvoorbeeld erg zwak. Ik vertelde mijn verhalen stuntelend en onsamenhangend. Verder had ik heel weinig inlevingsvermogen in de problemen van andere mensen. Ik ben ook zeer actief in de sport en heb hoge ambities. Maar telkens ik mij op sportief gebied een hoger doel stelde, kreeg ik ontstekingen. Al deze probleempunten zijn verdwenen. Ik kan me beter uitdrukken, ik ben minder op mezelf gericht en kan de wereld van een ander beter begrijpen, mijn sporttalent is erop vooruitgegaan en er zijn geen ontstekingen meer. Mijn levenskwaliteit is sterk verbeterd. Ik voel mij rustiger en gelukkiger. Ik geniet meer van mijn werk. En ik slaap beter."

Linda: genezen van een jarenlange depressie

Linda is 42 jaar en was reeds lange tijd depressief. "Ik was zwaarmoedig, nerveus, radeloos, moe. Ik stapte uit bed en legde me in de zetel en omgekeerd. Ik had regelmatig hoofdpijn, sedert ik een kind was al", zegt ze. Relaties met familieleden verliepen altijd al gespannen. Zo had Linda een moeilijke relatie met haar dochter. "Het contact boterde niet, ze noemde mij een slechte moeder, ik kon al jaren in haar ogen niets goeds meer doen. Ze was op kot gaan wonen en alle contact was verbroken."
Linda was reeds twee jaar in behandeling bij een gesprekstherapeut, waar ze veel steun aan had, maar de situatie op zich veranderde niet. Ze las in een advertentie over LTA Persoonlijke Ontwikkeling en besloot een behandeling te starten. "Na vier dagen behandeling op mezelf belde mijn dochter mij op of we die dag samen iets gingen drinken. We hebben die avond een aangenaam gesprek gehad. Zij belt mij nu regelmatig, komt zelfs met haar problemen bij mij, wat ze nooit gedaan heeft.
Ik was vroeger zwijgzaam, zocht de mensen niet op, had geen zelfvertrouwen. Nu sta ik op en pak de dingen direct aan, ik maak keuzes, ik ben spontaner, ik heb geen schrik meer van mensen, ik durf mijn mening zeggen. Ik voel me goed met mijn leven. En mijn hoofdpijn is ook weg. Na twee jaar depressie is dit alles voor mij een spectaculaire verandering. En 'last but not least', ik heb in gans mijn leven nooit een schouderklopje gekregen van mijn vader. En vorige zondag gaf hij mij zowaar een compliment! Ik blijf me elke dag verbazen."

Anita: een beter karakter, een harmonieus gezin en gered van een faillissement

Anita hoorde via een vriendin over LTA en kwam op consultatie i.v.m. problemen met haar jongste zoon, die zijn werk niet meer zag zitten en ten prooi viel aan een depressie. Ook met haar oudste zoon ging het niet zo goed : hij leed aan faalangst en was bijzonder agressief. Nadat de behandeling gestart was, was er bij beide zonen verbetering merkbaar : ze sliepen beter, piekerden minder, durfden meer opkomen voor zichzelf en kregen meer zelfvertrouwen. Ook de depressie en de agressiviteit verdwenen en de jongste zoon bloeide open op zijn werk. Omdat de spanningen in het gezin in die periode soms sterk opliepen door een dreigend faillissement en omdat ze merkte dat de resultaten van de behandelingen bij haar zonen positief waren, besloot Anita ook voor zichzelf een behandeling te vragen en - even later - ook voor haar man.
«Mijn man is verlost van een jarenlange migraine en een ziekelijke zorgelijkheid en humeurigheid en ikzelf sta positiever tegenover mijn omgeving en ik kan alles beter relativeren. Ik ben een mooier mens geworden en alles gaat gemakkelijker. En toeval of niet : de hele winter lang is niemand in ons gezin ziek geweest, wat nog nooit gebeurde. Zelfs een verkoudheid hebben we niet gehad. Terwijl ik vroeger soms veel pijn kon hebben in mijn knieën of voeten en moeilijk lange afstanden kon wandelen, kan ik nu moeiteloos lange afstanden stappen. In het hele gezin verloopt alles harmonieuzer. En 'last but not least' gaat het ons financieel ook veel beter. De voortdurende financiële zorgen behoren tot het verleden.»

Patrick: "Ik heb geen probleemkinderen meer"

Patrick ging in behandeling met zijn twee kinderen Jonas en Annelies. Jonas had dyslexie en was heel verlegen, altijd heel gesloten en teruggetrokken. Annelies was, zo noemde hij het, een «ondankbaar en dominant kind». "Nu, na de behandeling, is Jonas spontaan en openhartig en zijn dyslexie behoort tot het verleden. Annelies is veranderd van een moeilijk meisje dat nooit ergens mee tevreden kon zijn, in een aangenaam kind dat goede resultaten behaalt op school. Ikzelf en mijn vrouw zijn ook in behandeling gegaan en sedertdien heb ik bijvoorbeeld geen last meer van mijn schouders en van vergeetachtigheid en ongeduld. Mijn vrouw heeft al langer dan een jaar geen keelontsteking meer gehad, terwijl ze in de regel 5-6 maal per jaar een keelontsteking had, en waar ze voorheen problemen had in de omgang met ons personeel, is ze veel toleranter geworden en wordt ze nu door het personeel geaccepteerd. Haar vermoeidheid, nervositeit en eetzucht zijn eveneens verdwenen. De zaak draaide reeds goed, maar toch werden drukke periodes regelmatig afgewisseld met te lang durende te kalme periodes. Deze te kalme periodes doen zich niet meer voor, het is altijd even druk."

Benny: gedaan met rugklachten

Benny, had jarenlang last van rugpijn. Dokters, krakers en kinesisten konden niet helpen. Toen hij over LTA Persoonlijke Ontwikkeling hoorde, was hij heel sceptisch. "Toch moest ik toegeven dat bij de behandeling mijn pijn langzaam wegebde en na een tijd helemaal verdwenen was. Ook problemen die ik niet gesignaleerd had, waren verdwenen. Zo moest ik vaak naar de pedicure voor eelt op mijn voeten. Die eelt is nu helemaal verdwenen. Doordat ik meer vertrouwen kreeg, heb ik ook laten werken op ons zoontje. In de derde kleuterklas had de juf gezegd dat hij het eerste leerjaar niet zou aankunnen. Bij de start van het eerste leerjaar, werd dit bevestigd. Mijn zoontje is intussen op afstand behandeld en heeft nu het eerste schooljaar achter de rug en haalde 80 % op zijn rapport, zonder enige bijkomende hulp van ons. Omdat hij graag voetbalt, hebben we ook laten werken op zijn voetbalprestaties die middelmatig waren. Ons zoontje speelt nu bij een grote club en is met zijn zes jaar de beste in de categorie van een jaar ouder. Onze hond die een leverprobleem had en vier keer per jaar een reeks medicijnen moest nemen, is daarvoor behandeld en het probleem is eveneens verholpen."

Ellen: eindelijk een goedbetaalde job

Ellen slaagde er nooit in om een voltijdse job te bemachtigen. Periodes van werkloosheid werden afgewisseld door een deeltijdse job die bovendien slecht betaalde. Ze was ook heel onzeker, ze kon geen oogcontact verdragen. "Mijn onzekerheid en angst voor de mensen zijn volledig weg, en het onbewuste patroon dat er voor zorgde dat ik geen voltijds werk kon vinden is eveneens verdwenen. Het bewijs: ik geef nu voltijds les en werk ook nog als grafisch ontwerpster."

Jeroen: bevrijd van angsten

Jeroen zat al jaren gevangen in zijn eigen angsten. Zijn zelfbeeld was tot niets herleid, zijn karakter heel zwak. Hij was opstandig tegen alles en iedereen. Het werd zo erg dat een opname in de psychiatrie onvermijdelijk werd. Verschillende behandelingen volgden elkaar op. "Ik las een artikel over LTA Persoonlijke Ontwikkeling. Ik had niets te verliezen en ben ermee gestart. Ik ben er op vele punten op vooruitgegaan. Ik durf voor mezelf op te komen, neem zelf initiatieven, durf naar de mensen toe te stappen terwijl ik ze vroeger ontvluchtte, kan dingen afwerken die ik begonnen ben. Ik kan ook luisteren naar anderen en mijn oordelen zijn veel milder geworden. Ik word bijgevolg als een aangenaam persoon ervaren door de anderen. Deze LTA aanpak is de enige behandeling die totnogtoe geholpen heeft. Binnenkort ga ik op zoek naar een job. Ik heb eindelijk weer een toekomst en heb mijn leven opnieuw in eigen handen."


Forum i.v.m. de zelfbehandeling.

Forum waar mensen die met de zelfbehandeling werken of willen werken contact met elkaar kunnen leggen. En waar ze hun ervaringen kunnen vermelden en uitwisselen. Mensen die vragen hebben over de zelfbehandeling, kunnen hiervoor op het forum terecht.

Voorbeeld in detail van Saida.

Saida is van Marokkaanse afkomst. Ze is in België geboren, is 29 jaar en heeft een hogere opleiding genoten.
Zij heeft een westerse mentaliteit. Ze is zelfstandig, wil zelf een man kiezen en ze wil blijven werken na een huwelijk. Haar familie, en dan vooral haar moeder (vader is meegaander) houden vast aan de traditionele cultuuropvattingen. Waardoor Saida door haar familie ontmoedigd werd om te trouwen met een man van haar keuze en ze onlangs trouwde met een Marokkaanse man die haar moeder voor haar koos. Haar man verblijft momenteel nog in Marokko en Saida woont nog bij haar ouders totdat alle formaliteiten in orde zullen gebracht zijn en haar man naar België zal kunnen komen.
Zij is sterk geïnteresseerd in persoonlijke groei, is ambitieus en wil veel bereiken in haar leven.

Hieronder volgt een beschrijving van probleempunten vóór de start van de behandeling en de resultaten. Zwarte tekst is de situatie vóór de behandeling, blauwe tekst is de situatie na de behandeling.


FAMILIE

Iedereen in mijn familie viseert me, die gedachte maakt mij bijna kapot. Als er iets verkeerd loopt is het steeds allemaal mijn schuld. Ik weet niet hoe ik hiermee moet omgaan. Ik heb het moeilijk met het feit dat ik als oudste de leiding moet nemen en er van mij verwacht word dat ik een stuk van de rol van mijn ouders op me neem. Ik kan mezelf niet zijn omdat ik die ouderrol op mij moet nemen.
Als ik thuis ben, ben ik mezelf niet meer. Ik moet steeds aan verwachtingen voldoen, maar dat wil ik niet. En toch vraag ik steeds de goedkeuring van de gemeenschap voor ik iets doe of beslis, iets is goed als de gemeenschap het goed vindt.
Ik maak me heel veel zorgen om mijn zusjes, ik vraag me af of ze gelukkig zullen worden, of ze alles zullen kunnen doen in hun leven. Ik voel me te verantwoordelijk voor hun geluk.

Mijn oom ziet mij als het slechtste meisje van de familie en maakt mij overal zwart. Ik heb het daar heel moeilijk mee, het doet heel veel pijn, omdat hij dankzij mij een toekomst en een goed leven heeft (ik heb hem met allerlei zaken geholpen).
Mijn relatie met mijn ouders is wel goed, maar ik kan soms hevige discussies en ruzie met hen hebben en dan voornamelijk met mijn moeder.

Ik wil sinds mijn 23ste loskomen van mijn familie en mijn eigen leven leiden, maar dat is me niet gelukt. Ik wou zo graag alleen gaan wonen maar het is er nooit van gekomen.
Ik ben onderdanig, ik laat me bevelen en leiden door de cultuurregels en tradities. Ik doe wat ze van mij verwachten, ik kan niet kiezen voor mezelf. Ik ben getrouwd met een man uit Marokko omdat de familie dit wilde en ik heb de man die ik graag zag laten staan.
Ik huil heel vaak omwille van de grote druk op mij, omdat ik er niet aan kan ontsnappen. Ik voel me gevangen in de traditie en ik geraak er niet uit. Ik wil er zo graag uit geraken, maar ik kan niet, iets houdt me tegen, ik moet erin blijven. Wanneer ik in Marokko verblijf heb ik het gevoel opgesloten te zijn en de rol van de vrouw zoals het daar hoort te MOETEN opnemen. Als ik daar ben, huil ik vaak, ben ik gevoeliger en teruggetrokken.


Ik voel me niet meer opgesloten in de tradities van mijn cultuur, ik ben er uit kunnen ontsnappen en heb nu greep op mezelf en mijn leven. Ik heb het gevoel dat ik kan ademen nu.
Ik heb de beslissing genomen om alleen te gaan wonen en het is veel gemakkelijker geweest dan ik ooit voor mogelijk gehouden heb. Ik heb mijn eigen stek waar ik mezelf kan zijn en tot rust kan komen. Ik heb, na lang twijfelen, beslist om het huwelijk dat mij opgedrongen werd te verbreken en ik heb gekozen voor mezelf.
Ik ben niet meer bezig met wat de familie van me denkt. Ik laat mijn leven niet meer door mijn familie bepalen. Ik voel me niet meer verantwoordelijk voor alles en iedereen omdat ik de oudste ben. De pijn die ik voelde i.v.m. mijn oom is niet meer aanwezig. Zelfs als ik hem zie, voel ik niks meer. Ik ben een stuk rustiger en meer ontspannen geworden.
Mijn moeder luistert meer naar mij. Vroeger was dat totaal niet het geval. Maar nog steeds neemt ze mijn beslissingen niet ernstig. Ik laat mij hier echter niet meer door tegenhouden. Ik ga nu veel meer mijn eigen weg.


RELATIES MET MANNEN

Ik heb een schaamtegevoel bij een man en ben ervan overtuigd dat ik niet goed genoeg ben voor een man. Ook mag ik geen liefdesgevoelens tonen. Dat is een schande, liefdesgevoelens mogen niet getoond worden. Ik heb tevens het gevoel of de gedachte dat een vrouw gehoorzaam moet zijn aan haar man, lief moet zijn en hem moet dienen. Ik ben tenslotte maar een vrouw. Ook ben ik bang dat ik opgesloten zal geraken (niet meer buiten mogen komen en niet meer mogen werken) en overheerst zal worden door een man. Ik blokkeer op seksueel gebied.

Ik had voor mijn huwelijk wel eens een vriend, maar hetzelfde gedrag bij mij kwam telkens terug. Ik duwde elke vriend weg en blokkeerde telkens wanneer ik met hem wou praten. Ik had angst dat hij me ontrouw zou zijn. Ik was bang dat hij niet de juiste man was. Ik had faalangst. Zou de relatie wel lukken en zou hij me graag zien of zou hij mij laten vallen? Zou hij mijn hand wel komen vragen? Kon ik hem vertrouwen?
Ik panikeerde als een man toenadering zocht. Ik vroeg me vaak af of ik ooit wel aan een man zou geraken en was bang om de verkeerde man aan te trekken. Ik wou zekerheid en wou alles onder controle hebben. Ik was enorm besluiteloos en twijfelde onafgebroken. Telkens als ik mijn voorkeur voor een man thuis liet blijken, werd mijn keuze door mijn familie negatief beoordeeld. En ik liet mij daardoor beïnvloeden en begon nog meer te twijfelen.

Ik wou zo graag trouwen en kinderen hebben, ook omdat dit binnen mijn cultuur zo belangrijk is. Ik wou het absoluut, het was bijna een obsessie maar het lukte me niet. Ik ben uiteindelijk getrouwd met de man die mijn ouders gekozen hebben voor mij. Ik heb me laten overtuigen dat het goed was zo. Ik heb mezelf dat ook laten geloven en was zelfs enthousiast erover. Maar kort na het huwelijk was ik huilerig, depressief, ik voelde me opgesloten, gevangen. Ik kon niet meer lachen of nauwelijks maar ik deed wat hoorde in de traditie tijdens mijn verblijf in Marokko (thuis blijven, koken, lachen, praten, ...). Ik was zo ongelukkig. Mijn man toonde geen gevoelens voor mij en behandelde mij in de buurt van zijn familie alsof ik niet aanwezig was. Ik wou het huwelijk verbreken, maar ik twijfelde, liet me weer overhalen. Ik sliep niet meer. Ik was sneller geïrriteerd, klaagde bij mijn vrienden. Ik kon maar geen beslissing nemen.


Ik ben zekerder van mijn gevoelens en volg die nu meer. Ik heb geen angst meer om opgesloten te worden. Ik heb niet meer het gevoel dat ik maar een vrouw ben. Ik heb de stap gezet om mijn huwelijk te verbreken tegen de wil van mijn familie in en te kiezen voor mezelf.
Ik heb mijn vroegere vriend terug in mijn leven, en onze relatie is veel beter dan ik ooit heb kunnen denken. Hij houdt meer rekening met mij, luistert naar mij en toont zijn gevoelens. Op seksueel vlak blokkeer ik niet meer en durf mijn gevoelens en mijn verlangens meer tonen Ik kan eindelijk kiezen voor de relatie die ik zelf wil en laat me niet meer beïnvloeden door de familie of vrienden.
De regels van de traditie hebben mij veel minder in hun macht. Ik voel me zelfzekerder in mijn relatie en vind dat ik goed genoeg ben. Ik ben anders tegenover een man: ik ben rustiger, minder gespannen en speel de rollen die van mij verwacht worden niet meer.
Ik heb geen angst meer naar mannen toe. Ik heb nu mannelijke vrienden, waar ik een goede vriendschapsrelatie mee heb, terwijl ik vroeger mannen eerder ontweek.


VRIENDEN EN OMGEVING, ZELFBEELD

Ik heb een laag zelfbeeld, ik vind mezelf niet goed genoeg.
Het is moeilijk voor mij om te aanvaarden dat ik niet de doorsnee "allochtone" ben maar wel ruimdenkender en hoger geschoold dan de andere allochtonen. Dit wordt niet echt 'aanvaard' door mijn omgeving maar eerder 'gedoogd'. Ik ben een buitenbeentje waardoor ik me soms zelfs minderwaardig begin te voelen. Mijn zelfvertrouwen is niet zo sterk, want ik doe mijn best opdat de mensen mij aardig zouden vinden. Het gaat zelfs zo ver dat ik mezelf maar een rare vind. Ik ben soms onzeker in relaties met mensen omdat ik me afvraag of ze me aanvaarden. Ik ben daardoor wantrouwig tegenover mensen en ik weet niet wie ik nog kan vertrouwen.

Ik wil me altijd bewijzen bij de "Belgische" collega's en dat doe ik dan driedubbel. Ik vind dat het ook zo moet want anders zal ik niet gewaardeerd worden.
Ik heb moeite met het feit dat een aantal mensen binnen mijn cultuur mij op een voetstuk zetten. Ik wil niet speciaal zijn of anders zijn, want dan moet ik rollen opnemen die ik niet wil. Ik heb het er ook moeilijk mee dat ze denken dat ik het gemakkelijk heb.
Ik kleed me onopvallend, heb nauwelijks make-up op. Ik wil zo min mogelijk opvallen omdat ik het gevoel heb dat ik overal al opval. Ik wil niet opvallen.
Ik voel me constant bekeken door beide groepen, Belgen en allochtonen. Ik heb het gevoel dat ik zoveel moet doen vooraleer ik aanvaard zal worden.

Ik heb het moeilijk met sommige mensen rondom mij. Ik raak snel geïrriteerd en kan het soms niet laten om vervelende opmerkingen te maken naar mensen toe. Als iemand me niet ligt, dan kan ik het niet laten om het te tonen. Ik kan me bijzonder ergeren aan bepaalde dingen van mensen en vooral wanneer ze denken dé waarheid te kennen en te zeggen.

Vrienden of collega's maken wel eens jaloerse opmerkingen omdat ik bepaalde dingen zogezegd beter kan of gemakkelijk kan bekomen. Mensen (vooral Marokkanen) voelen zich "een mindere" bij mij, ik kom "te" intelligent over.
Ik laat collega's, vrienden, kennissen te ver gaan, waardoor ze mijn grenzen niet respecteren. Ik help ze, ze kunnen alles aan mij vragen. Maar ik krijg weinig respect daarvoor.

Ik wil veel dingen doen die ik niet doe om wat de anderen zullen denken. Ik laat me vaak beperken door wat de anderen zullen denken.
Ik kan me dingen enorm aantrekken als er iets gezegd wordt over mij dat niet juist is, en er dagen van kapot zijn. Ik dramatiseer dit en kan erover blijven zagen. Het houdt me bezig wat de ander van me zegt. Ik ben gevoelig voor kritiek en neem het vaak heel persoonlijk op. Ik ga gemakkelijk in de verdediging en wil me teveel rechtvaardigen.


De meeste punten die hierboven staan, zijn zaken die zich niet meer voordoen of die mij niet meer bezighouden. Een punt dat nog aanwezig is dat ik me nog dingen aantrek maar het is zeker niet meer zo erg als vroeger. Ik wil me ook nog teveel rechtvaardigen.
Het houdt me niet meer bezig dat ik een allochtone ben en dat ik harder mijn best moet doen. Ik sta daar totaal niet meer stil bij.
De jaloezie van de mensen rondom mij is sterk verminderd. Het gebeurt zelden dat er nog een opmerking gemaakt wordt.

Ik krijg meer complimenten of positieve feedback zoals dat ik een mooi meisje ben, mooi gekleed ben, aangenaam om mee te praten, of dat ze me gemist hebben en het fijn vinden me terug te zien.
Ik kleed mij mooier en heb aandacht voor mezelf. Ik ben me meer bewust ben van mijn vrouw-zijn. Mannen zien me meer staan als vrouw en zijn geïnteresseerd in mij als vrouw. Vroeger was dat eerder als collega of vriend.

Ik kan het beter verbergen als iemand me niet ligt, maar ik heb het toch nog moeilijk om met die persoon samen te werken, omdat ik aanvoel dat er iets niet goed zit.
Ik houd veel meer afstand naar mensen toe zodat ik mezelf meer bescherm. Ik help niet meer gelijk wie en ben voorzichtiger wanneer ik iemand help, ik ken beter mijn grenzen.

Ik ben assertiever geworden. Ik vind niet meer dat ik moet "verdwijnen" in de omgeving. Ik vind nu dat ik er best mag zijn. Mijn zelfbeeld is positief geworden.


COMMUNICATIE

Soms ben ik te rechtuit, te hard. Soms weet ik niet hoe ik iets naar voor kan brengen zonder verkeerd over te komen. Ik kan moeilijk neen zeggen en als ik het doe, dan komt het vaak verkeerd over. Als ik neen zeg tegen iemand, dan luistert die persoon niet. Hij of zij blijft zeuren of doet alsof ze mijn neen niet gehoord hebben.

Er zijn mensen die vinden dat ik hen mijn mening opdring. Ik merk ook dat ik niet kan omgaan met mensen die radicaal zijn in hun meningen en die hardnekkig aan hun standpunt blijven vasthouden.
Soms kom ik te commanderend of betweterig over of nuanceer ik onvoldoende en plaats ik teveel kracht in mijn argumenten.

Ik heb moeite om op de juiste plaats en bij de juiste persoon openhartig of gesloten te zijn wat betreft mijn gevoelens. Ik vertel teveel en alles en geef me teveel bloot. Ik vergeet dat ik dat niet zomaar overal kan doen. Ik leg teveel verantwoording af bij mensen en dat is helemaal niet nodig. Maar ik doe het toch. Mensen zijn jaloers op mijn gedrevenheid, mijn capaciteiten, ... Er is veel kritiek naar mij toe. Ik ga dan in de verdediging, ik voel me gemakkelijk aangevallen waardoor ik alles begin uit te leggen.


Het te rechtuit zijn is ietwat verminderd maar is nog steeds aanwezig. Ik kan me wel beter uitdrukken en kan beter nuanceren. Ik kan me ook al wat beter uitdrukken zonder een ander te kwetsen. Ik kom minder betweterig of commanderend over.
Ik vertel of praat minder over mezelf. Ik heb minder aandacht en bevestiging nodig van anderen.
Als iemand niet naar mij luistert als ik neen antwoord, dan laat ik me niet meer overdonderen. Ik blijf er rustig bij en houd mij aan mijn antwoord.

De 'botsingen' die er veelvuldig waren met mensen die radicale opvattingen hebben, komen nog zelden voor. Ik laat het los en stoor er me minder aan. Verantwoording af leggen is veel verminderd maar toch nog niet volledig verdwenen af en toe betrap ik er mezelf nog op dat ik me weer aan het verantwoorden ben.
Ik ben soepeler en meer ontspannen in mijn relaties en contacten met anderen. Ik ben rustiger en minder opgejaagd. Ik ben minder agressief en word niet meer zo snel kwaad als vroeger.


BESLUITELOOSHEID

Ik overweeg dingen eindeloos waardoor ik geen beslissingen kan nemen. Ik verander telkens van mening. Het wordt echt een obsessie, het telkens overdenken en het piekeren over van alles en nog wat. Ik beslis en maak een keuze, en dan trek ik me weer terug. Ik neem dan weer een beslissing, en verander die dan op het laatste moment ... Andere mensen vinden het lastig en vinden mij lastig. Ik ben telkens bang om een stap te zetten. Het denken stopt niet en ik heb dus last van dwanggedachten, alles wordt steeds herkauwd in mijn hoofd.
Ik wacht telkens op de ander om te beslissen, ikzelf kan het niet. Ik durf geen stappen zetten.

Ik ben nerveus omdat ik niet weet welke richting ik uit ga door mijn besluiteloosheid, ik ben innerlijk onrustig. Mijn besluiteloosheid maakt mij prikkelbaar, opvliegend en neerslachtig.

Op het vlak van werk, is het gemakkelijk om de stap te zetten naar een nieuwe job. Ik heb het hier niet moeilijk mee. Ik wist ook wat ik wou wat betreft studies, avondschool, ... ik had daar geen problemen mee om beslissingen te nemen.
Vooral op het vlak van liefde, alleen gaan wonen, ...durf ik geen keuzes of beslissingen te nemen. Door de twijfel en onzekerheid verloor ik mijn vriend.

Ik heb na een paar maanden behandeling van Ingrid het volgende gemerkt: ik ben weggegaan van mijn ouders, woon nu alleen, heb de man van mijn leven terug in mijn leven. Ik ben duidelijk minder angstig en onzeker naar mijn partner toe. De liefde is echt. Onze verstandhouding is optimaal, al zijn er nog dingen die uitgepraat moeten worden. Maar we zijn zeker van elkaar en hebben voor elkaar gekozen. Vroeger twijfelde ik aan onze relatie, en hij ook.
Ik volg nu mijn eigen weg, al heeft het mij vele jaren gekost om eindelijk de stap te zetten om voor mezelf te kiezen.

Het piekeren is nog steeds aanwezig maar veel minder obsessief. Ik ben niet meer de dingen eindeloos aan het herkauwen. Mensen zeggen mij dat ik er ontspannen uitzie, dat ik er niet meer zo gespannen bij rond loop. Ik ben duidelijk rustiger. Mijn besluiteloosheid is er nog steeds, maar is wel verminderd. Ik heb echter geen depressieve gedachten meer omwille van mijn besluiteloosheid.


WERK

Ik heb het moeilijk om mij te concentreren op het werk, mijn gedachten hebben mij soms in hun greep.
Ik wil veel dingen doen, ik begin er aan maar maak het niet af. Doordat ik teveel denk en pieker, laat ik dingen liggen en ben ik verstrooid.
Ik heb soms het gevoel zoveel te moeten doen, ik ben daardoor gejaagd.
Ik neem soms teveel hooi op mijn vork of doe tien dingen tegelijk waardoor ik niet door mijn werk geraak.

Ik ben gedreven en begin vol goede moed met een opdracht maar halverwege blokkeer ik en heb geen energie meer. Ik begin ook te twijfelen of het wel goed zal zijn. Ik word onzeker. Ik word angstig en paniekerig.
Als ik iets niet kan, blokkeer ik en kan ik het niet meer uitvoeren. Ik durf dan een ander niet om hulp vragen.

Ik heb het moeilijk om te functioneren in het team op het werk. Ik kan niet altijd volgen, begrijp niet altijd wat mijn collega's mij zeggen. Daarnaast durf ik mijn mening niet naar voor brengen, ik ben als het ware verlamd. Als iemand mij iets vertelt of iets in team uitlegt, dan ben ik het meteen vergeten, mijn hoofd is als het ware een zeef, ik kan niks in mijn hoofd houden.

Als ik een voordracht moet geven, dan wil ik alles bestuderen en alles weten anders geraak ik in paniek (plankenkoorts).

Wanneer er dingen zijn die me dwarsliggen en die ik niet durf zeggen, krop ik ze op. Ik heb last van premenstrueel syndroom, dan komt al het opgekropte naar boven en reageer ik emotioneel naar collega's toe.


De gejaagdheid, de paniek zijn niet meer aanwezig. Ik heb geleidelijk aan terug energie gevonden om mijn job goed uit te voeren en kan me beter concentreren maar het is nog niet helemaal optimaal.

Ik geef nu meer mijn mening en ben actiever in het team. Ik vraag ook meer om hulp. Ik blokkeer niet meer als ik iets niet kan, ik laat het gewoon liggen. Na een tijdje weet ik wat ik dan moet doen.
Ik geraak niet meer zo in paniek als ik niet alles weet.
Vroeger verloor ik mij in details waardoor ik geen overzicht meer had en het bos door de bomen niet meer zag. Ik kan nu een goed overzicht behouden.

Ik breng mijn eigen vragen, dossier naar voor op de teamvergaderingen. Ik geef nu ook mijn mening of advies aan mijn collega's en voel me sterk genoeg om mijn plaats in het team op te nemen. Ik had vroeger eerder het gevoel dat ik verdween in een groep.
Ik heb kort na de start van de behandeling gemerkt dat ik meer greep kreeg op wat er gezegd werd en dingen veel beter kon onthouden en kon volgen.
Ik heb taken opgenomen die andere collega's niet wilden, ik neem meer initiatief en weet beter van aanpakken.

Ik heb ontdekt dat ik nu meer materies op het werk goed kan inschatten, ik kan verder kijken dan mijn collega's. Mijn collega's hebben blijkbaar meer tijd nodig om de thema's, problemen, oplossingen te begrijpen en te verwerken.

Als ik een voordracht moet geven, gaat het nu al wat beter, ik hoef niet alles te weten. Ik geraak niet meer in paniek en de dingen die ik wil vertellen komen gemakkelijker vanzelf.

Ik laat dossiers nog teveel liggen. Ik heb er soms nog moeite mee om dossiers aan te pakken en af te werken. Maar het is toch al verbeterd.
Ik moet ook nog beter mijn best doen om dossiers dieper uit te werken, ik heb daar nog moeite mee.

Ik neem minder opdrachten, taken aan waardoor ik rustiger ben en het minder druk heb. Toch betrap ik mezelf nog op het opnemen van taken die eigenlijk niet voor mij zijn.

Ik heb warmere relaties met collega's van andere diensten. Mensen zijn spontaner en opener naar mij toe. Ze vertellen mij dat ik naar hen luister en daar ook echt iets mee doe. Ze vinden ook dat ik op een normale manier met hen omga en niet meer uit de hoogte doe.
Ik heb een beter ontwikkelde intuïtie. Ik voel mensen beter aan, ik kan mensen beter inschatten. Ook op het werk weet ik hoe elke collega het best kan begeleid worden. Ik ken hun zwakkere en sterkere kanten maar ook hun competenties en vaardigheden.
Collega's vertellen mij hoe het met hen gaat, vertellen ook over privé-aangelegenheden, terwijl dat vroeger minder het geval was. De mensen zien mij niet alleen als collega maar ook als mens of als persoonlijkheid.

Ik had de laatste keer geen last van premenstruele klachten.
Ik herken nu meer de signalen die mijn lichaam doorgeeft, als ik me ergens of bij iemand ongemakkelijk voel, nerveus, ... dan houd ik daar rekening mee en ga dan eventueel weg.


LICHAMELIJKE KLACHTEN

Ik heb last van premenstruele klachten: ik ben neerslachtig, ik ben te emotioneel, barst snel in tranen uit, wordt veel sneller geraakt door allerlei dingen en ben gemakkelijker geïrriteerd.
Ik heb af en toe last van een ochtendhumeur. Dat doet zich voor als ik mij niet goed uitgeslapen voel.
Ik heb last van haaruitval en heb het er vaak moeilijk mee.
Ik bijt op mijn nagels.
Ik voel bijna constant een sterke spanning in mijn nek.

De spanning in mijn nek is vanaf de start van de behandeling volledig verdwenen.
De premenstruele klachten zijn minder uitgesproken, de laatste keer had ik er geen last van.
Mijn haaruitval is verminderd. Het feit dat mijn haar af en toe uitvalt, stoort me minder, ik heb me erbij neergelegd. Ik heb wel meer aandacht voor de verzorging van mijn haar.
Mijn ochtendhumeur is verdwenen, ik heb er sinds lang geen last meer van gehad. Ik voel me beter uitgeslapen.
Ik heb periodes waarin het nagelbijten bijna volledig weg is en periodes waarin het weer terug komt.

Klik hier voor:

Homepagina

Kandidaten gezocht voor gefilmde behandelingen

Wetenschappelijk bewijzen van het bestaan van het paranormale